قطعی اینترنت فقط یه مشکل فنی نیست؛ یه فشار مستقیم روی زندگی و نون خیلی از آدماست.
من بهعنوان کسی که سالها توی فضای آنلاین، سئو و کسبوکارهای اینترنتی کار کرده، با تمام وجود دارم میبینم که قطع یا محدود شدن اینترنت چقدر نفس خیلی از بیزنسها رو گرفته.
کسبوکارهای آنلاین، فروشگاهها، استارتاپها، سئوکارها، فریلنسرها، طراحان سایت، برنامهنویسها، تولیدکنندههای محتوا و حتی تیمهای پشتیبانی، همه وابسته به اینترنت بینالملل هستن. وقتی اینترنت قطع میشه یا بهشدت محدود میشه، یعنی پروژهها میخوابه، مشتری خارجی از دست میره، درآمد صفر میشه و آدمهایی که هیچ منبع درآمد دیگهای ندارن، عملاً بیکار میشن.
خیلی از ما نه حقوق دولتی داریم، نه بیمه ثابت، نه پشتوانه. درآمدمون دقیقهبهدقیقه به وصل بودن اینترنت گره خورده. قطع اینترنت یعنی قطع شدن کار، قطع شدن قرارداد، قطع شدن اعتماد مشتری و در نهایت فشار روانی و مالی شدید روی خانوادهها.
انتظار عجیب و غریبی نیست؛ فقط میخوایم اینترنت بینالملل پایدار باشه.
نه برای تفریح، نه برای حاشیه؛ برای کار، برای زندگی، برای امرار معاش.
اگه قراره تصمیمی گرفته بشه، کاش قبلش به این فکر بشه که پشت هر کسبوکار آنلاین، یه آدمه، یه خانوادهست، یه زندگیه.
اینترنت برای ما لوکس نیست؛ ابزار کاره.
و قطع شدنش، یعنی از کار افتادن هزاران نفر که فقط میخوان شرافتمندانه کار کنن.
نکته تلختر اینجاست که چند روز پیش یکی از مسئولین اعلام کرد اینترنت بینالملل تا پایان هفته وصل میشود و خیلی از ما بر اساس همین وعده، کارها و پروژههایمان را نگه داشتیم. اما هفته تمام شد و این وعده عملاً محقق نشد. نتیجهاش برای کسبوکارهای آنلاین چیزی جز ضرر بیشتر، از دست رفتن مشتری و فشار مضاعف نبود. وقتی قولی داده میشود اما اجرا نمیشود، آسیب آن کمتر از خود قطعی اینترنت نیست؛ چون برنامهریزی، اعتماد و امید آدمها را هم با خودش از بین میبرد.
